Salo تهوع آور ترین فیلمی ست که دیدم و antichrist خشن ترین و آشغال ترین فیلم . پازولینی تو فیلم سالو آگاهانه خشونت و تهوع رو به نمایش گذاشته در صورتیکه فون تریر معلوم نیست چه غلطی می خواسته بکنه . قصد ندارم این دو فیلم رو با هم مقایسه کنم چون هیچ ربطی به هم ندارن ولی نمی دونم چرا وقتی این دو فیلم رو دیدم حس کردم سالو یه جور دهن کجی به ضد مسیح و فون تریر بود ( شاید هیچ ربطی هم به هم نداشته باشن ) . سالو به درد یه بار دیدن می خورد هرچند که خیلی ها گفتن که همون وسط های فیلم از خیر دیدنش گذشتیم و بعضی های دیگه هم خیلی اغراق آمیز گفتن که فیلمی ست که باید چند بار دیده شود !!!!!!!!! ولی پازولینی خیلی قشنگ حکومت فاشیستی و افکار آنارشیست ها و همینطور مدرنیته و جامعه ی مدرن رو به لجن می کشه یعنی اگه همه ی اینها رو بخواهی برای کسی تعریف کنی و کثیف بودنشون رو توضیح بدی فقط باید بگی برو فیلم سالو رو ببین .

ضد مسیح یه فیلم آشغال بود ، فیلمی که افکار سادیستی ِ کارگردانش رو نشون میداد همون افکاری که پازولینی تو فیلمش به لجن کشید ( فکر کنم این دوتا فیلم چندان هم به هم بی ربط نباشه ، نمی دونم ) من اوایل فیلم ضد مسیح و بازی ای که شارلوت گینزبورگ داشت رو دوست داشتم ، اون علائم افسردگی و به هم ریختگی رو خوب نشون داده بود ولی بعد فیلم هیچ چیزی به جز یه مشت خزعبلات نداشت . بیچاره تارکوفسکی که این فیلم بهش تقدیم شده . فون تریر با آوردن سمبل هایی مثه کلاغ و آهو و صور فلکی و ... خیلی زور زده تا فیلمی سمبلیک و خوب بسازه ولی نظر من همونیه که گفتم : یه آشغال محض .